Verhaalserie ‘Het is Anne-tijd!’

In een serie kun je op deze pagina het verhaal van Anne lezen. Iedere keer een nieuw stukje! 
Ik wens je veel leesplezier!

Deel 2

Mijn hand reikt naar de afstandsbediening en bijna automatisch verschijnt een aflevering van The Walking Dead op mijn televisie. Ik kan me opeens ontzettend goed identificeren met de zombies uit het verhaal. Zo voel ik me al tijdenlang realiseer ik me met een schok.
Als een hersenloze zombie, die niet voelt wat ie doet. Tot vandaag. Vandaag is er iets geknapt van binnen. Alle ellende stroomde uit me en na afloop van mijn uitbarsting voelde ik me als een leeggelopen ballon.

Nu ik mijn gedachten op de vrije loop laat, is het geen wonder dat het gebeurd is. Hoe kun je continu op eieren lopen zonder de schalen te breken? Zonder echt naar het beeldscherm te kijken, laat ik Netflix lopen. Mijn gedachten dwalen steeds af en de tranen blijven komen.

Nu ik mijn gedachten op de vrije loop laat, is het geen wonder dat het gebeurd is. Hoe kun je continu op eieren lopen zonder de schalen te breken? Zonder echt naar het beeldscherm te kijken, laat ik Netflix lopen. Mijn gedachten dwalen steeds af en de tranen blijven komen.

Hoe moet dit verder? Ik heb mijn baan opgezegd en mijn man weet van niks. Hij weet niet eens hoe ongelukkig ik ben. Al jaren. Ik schaam me diep en voel me tegelijkertijd erg eenzaam. Waarom heb ik mijn mond nooit opengedaan? Ik had hem veel eerder in vertrouwen moeten nemen. Als het maar niet te laat is.

Deel 3

Die avond, na een voor mij heel ongemakkelijke maaltijd en als de kinderen op bed liggen, kan ik me niet meer groothouden. Tijdens het eten schoof ik mijn aardappelen steeds van de ene kant van het bord naar de andere. Ik kon geen hap door mijn keel krijgen. De blije kinderstemmetjes klonken als luide bellen door mijn hoofd en bezorgden me hoofdpijn en een enorm schuldgevoel. Ik kon niet meedoen aan het gesprek. Diederick hield me de hele tijd nauwlettend in de gaten, maar zei niets. Tot nu.

“Vooruit, voor de dag ermee. Wat is er met je aan de hand, Anne?” zijn woorden maken iets in me los en hop, daar ga ik weer. Ik huil tranen met tuiten met gierende uithalen. Ik kom niet eens uit mijn woorden.
Met gebogen hoofd fluister ik: “Ik heb vandaag ontslag genomen, Died. Ik kon het niet meer. Dat zinloze oppervlakkige gedoe. Ik wil meer uit mijn leven halen; voldoening en zingeving. Niet dat irritante gezeur over gewicht en rimpels. Ik ben al zolang ongelukkig. Ik durfde het je niet te zeggen. Ik was bang dat je me een aansteller zou vinden, een verwend nest. Hoe kan ik nu iets te klagen hebben? Ik heb alles wat mijn hartje begeert: een prachtig gezin, een liefhebbende echtgenoot, een mooi huis, een baan en alle leuke dingen die we doen. Dat is toch zo, Died?”

Met een diepe blos die over mijn wangen trekt en mijn ogen roodomrand van het vele huilen, kijk ik hem angstig aan. Bang voor een uitval. Wat als hij vindt dat ik weer terug moet naar Cecile en mijn oersaaie werk?

Deel 4

“Nou, zeg eens iets. Wat vind je?”
Diederick kan even geen woord uitbrengen. Hij is met stomheid geslagen. Dat begrijp ik, maar toch. Als hij maar iets zei, wat dan ook. Niet deze doodse stilte, die zwaar op me drukt. De seconden tikken tergend langzaam voorbij. Diedericks mond klapt open en weer dicht.
“Jezus, Anne, wat heb je gedaan? Waarom heb je me niet meteen gebeld? Ik ben toch geen boeman? Heb ik je ooit níet gesteund?” Hij vuurt de ene vraag na de andere op me af. Ik snap hem heel goed. Als het andersom zou zijn, had ik dat ook bij hem gedaan. Ik zou me vreselijk gekwetst en gepasseerd voelen. Het is niet eerlijk van mij. Aan de andere kant; hoe had ik hem hierin kunnen betrekken, terwijl ik het zelf niet eens wist?

Na vanmorgen is het me opeens heel duidelijk. Ik wil iets maken van mijn leven. Ik wil iets betekenen voor de wereld. Ik wil meer zijn dan alleen moeder en echtgenote van. Hoe ik dat ga vormgeven, weet ik op dit moment nog niet. Op de oude weg doorsukkelen, laat ik niet meer gebeuren.  

We hebben een goed gesprek, dat tot diep in de nacht duurt. Zoveel ongezegd, zoveel opgekropte emoties. Na afloop voel ik me tien kilo lichter en heb ik hoop. Hoop dat het goed komt.

Deel 5

In de weken die volgen, praten Diederick en ik over onze toekomstplannen en mijn gevoelens. Steeds vaker gaat de televisie uit en hebben we urenlange, diepgaande gesprekken met elkaar.
Ik wandel iedere dag en laat dan mijn gedachten op de vrije loop. Heerlijk is het om even uit te waaien en niets anders aan mijn hoofd te hebben behalve de schoonheid van de natuur. Ik snuif de geur van dennennaalden op, voel hoe de wind door mijn haren waait en geniet van de stilte.
Ik voel me bevrijd. Er is geen Cecile die aan mijn kop zeurt of vervelende klanten die over gewicht en rimpels klagen. In mijn hoofd ontstaat meer en meer ruimte voor de dingen die ik echt leuk vind en waar ik gelukkig van word.

Ik maak plannen om mijn huis eens goed op orde te brengen. Er is een hoop achterstallig onderhoud ontstaan afgelopen jaren. Ik had het altijd te druk met mijn werk en mijn gezin. Wie weet helpt het me ook de chaos in mijn hoofd verder op te ruimen.
Ik begin op zolder. Na jarenlange verwaarlozing en dus veel stof en een hoop verzamelingen kom ik ergens in een hoekje een doos met mijn oude dagboeken en schriften tegen. Ik plof op het oude logeerbed en maak voorzichtig de doos open. Het stof dat omhoog dwarrelt, maakt dat mijn neus kriebelt en even later krijg ik flinke niesbui.

Deel 6

De tijd vliegt voorbij, want uren later zit ik verkleumd met rode wangen van opborrelende emoties op het bed, met tranen in mijn ogen, de schriften geopend naast me. Ineens begint het, als vanouds, te kriebelen en eenmaal beneden, met een lekkere kop thee, begin ik te schrijven alsof mijn leven ervan afhangt. Vroeger hield ik dagboeken bij, schreef ik korte verhalen en gedichtjes en maakte ik samen met mijn zus een echte krant. Naarmate ik ouder werd, verdween mijn liefde voor taal en schrijven steeds verder naar de achtergrond, totdat deze op een dag helemaal uit mijn leven verbannen was. Nu ik mijn vertrouwde vulpen opnieuw vasthoud en de inkt uit mijn pen op het papier vloeit, voel ik mijn hart opengaan. Er begint nieuwe energie door mijn lijf te stromen.

Ik word overvallen door een gelukzalig gevoel en verhaal na verhaal verschijnt als bij toverslag op papier. Bijna als vanzelf lijkt het. Ik voel een enorme behoefte mijn levensverhaal op papier te zetten en mijn verhalen met de wereld te delen. Er is zoveel te vertellen, zoveel te doen. De inktpatronen zijn niet aan te slepen.

Het is nu mijn tijd en de hele wereld mag het weten. It’s TIME TO COLOR THE WORLD!