BOEKRECENSIES

Op deze pagina kun je boekrecensies lezen, die ik heb gemaakt tijdens mijn deelname aan de Boekenclub van de Schrijversacademie.

In een van mijn blogs kun je lezen hoe die boekenclub werkt en wat er zo leuk aan is. Of wat ik er zo leuk aan vind. Het zou toch zonde zijn om deze recensies niet met jullie te delen? 

In mijn recensies gaat het dus om boeken, die me vanuit de Schrijversacademie zijn toegestuurd. Het zijn niet per se boeken die ik zelf zou hebben uitgekozen, maar dat is tegelijkertijd ook het leuke van de boekenclub. Je komt daardoor in aanraking met schrijvers en boeken die je normaal misschien niet zo snel zelf zou hebben uitgezocht. 

Wie weet kan ik je door mijn recensies ook overtuigen om eens een boek te lezen dat niet meteen bij je interesse aansluit. 

 

Een leeservaring die me verbijsterd achterliet…

Afbeeldingsresultaat voor saturnusplein 3

Saturnusplein 3 is het nieuwste boek van auteur Josha Zwaan, een voor mij nog onbekende auteur. Nieuwsgierig naar het verhaal en die onvergeeflijke daad waarover op de achterkant van het boek wordt geschreven, begin ik te lezen in het boek.
De cover verraadt niet veel over de inhoud, behalve misschien in welke tijd het verhaal zich afspeelt en wie de hoofdpersonages zijn.

In Saturnusplein 3 wordt het leven van Lies beschreven; vanaf het moment dat ze als kindermeisje bij een rijke Joodse familie gaat werken, tot het moment dat zij, als hoogbejaarde, terugkijkt op haar turbulente leven. Wat begint als een liefdesverhaal, waarin Lies verliefd wordt op de zoon des huizes Danië, slaat al gauw om in een verhaal waarin het communisme, idealen, de Tweede wereldoorlog en verbittering een hoofdrol spelen. De brieven waarmee het boek begint en eindigt, roepen zowel vragen op als dat ze voor opheldering zorgen.

Had ik in het begin compassie voor Lies, later veranderde dat in verbijstering en afkeer. Op indringende wijze schrijft Josha wat de ingrijpende gevolgen van de oorlog en het sterven van Daniel zijn voor Lies en hoe deze doorwerken in haar leven na Daniels dood, het onderduiken en na de bevrijding. Ik hoopte met heel mijn hart dat Lies en haar zoons Peter en Koos, die na de bevrijding werd opgehaald door Lies bij zijn pleegouders, hun leven konden oppakken en er een positieve draai aan wisten te geven. Niets is echter minder waar.

Hoe langer ik las, hoe minder begrip ik kon opbrengen voor de keuzes die Lies maakte. Ik merkte bij mezelf een bepaalde afstand, het stond te ver van me af. Aan de andere kant riep het wel vragen op; hoe zou ik zelf gereageerd hebben wanneer ik met zoveel leed werd geconfronteerd? Zou ik mijn leven weer oppakken en doorgaan? Er iets van maken?

Verhalen over de Tweede wereldoorlog hebben me van kinds af aan geboeid en ik werd vooral geraakt door de hoop die eruit sprak. Dat gevoel had ik na het lezen van Saturnusplein 3 helemaal niet. Sterker nog; ik bleef lamgeslagen achter.

Toch had ik het lezen van dit boek niet willen missen. Het is een ware belevenis geweest, waarbij mijn emoties alle kanten opvlogen. Door Josha’s  manier van schrijven, weet ze bij de lezer een heel scala aan emoties op te roepen. Het is in ieder geval geen verhaal dat je snel zult vergeten. Ook geen verhaal dat je achterlaat met een positief gevoel. Wel een verhaal dat je blijft boeien en waarbij je jezelf afvraagt hoe het mogelijk is dat iemand op deze manier haar leven leeft of beter gezegd niet leeft.

In het donker achtergebleven…

 

Afbeeldingsresultaat voor dansen in het donker

 

Nieuwsgierig naar mijn eerste Appel en na het bekijken van de geheimzinnige cover van ‘Dansen in het donker’ begin ik vlug te lezen…

Het verhaal begint met een echtelijke ruzie tussen Inge en Andreas.
’s Ochtends vroeg komt de politie met een vreselijke bericht.  Inge, Olaf en Finn (hun zoons) moeten allen een manier vinden om dit verschrikkelijke nieuws te verwerken. Ieder op hun eigen manier. Zo verliest Finn zich in de islam en dit is voor Inge totaal onbegrijpelijk. Ze lijken verder en verder van elkaar verwijderd te raken. Olaf begeeft zich op gevaarlijk ijs met desastreuze gevolgen.

René Appel heeft op indringende wijze, met name vanuit het perspectief van de kinderen Olaf en Finn, beschreven hoe dit verdriet een enorme krater slaat in het leven van een ‘doorsnee’ gezin. Het gezin wordt uit elkaar gereten en opeens is niets meer wat het lijkt.

De manier waarop René Appel in het hoofd van Olaf kruipt en zo een geloofwaardig personage van een zestienjarige neerzet, sprak mij erg aan. Het taalgebruik en de simpele logica van een puberbrein, komen op mij natuurgetrouw over.
Knap hoe hij de verschillende persoonlijkheden van de hoofdpersonages weet neer te zetten, waardoor het verhaal voor mij op geen enkel moment saai werd.

In het verhaal wordt loyaliteit op de proef gesteld en roepen maatschappelijke, actuele problemen vragen op bij de lezer.

Ik bleef na het lezen echter met enkele vragen achter. Vragen waarop ik het antwoord schuldig moet blijven. Zo raadselachtig als de cover van het boek is, zo raadselachtig blijven sommige kwesties voor mij na het lezen. Ik voel me een beetje gevangen in die mist. Aan de andere kant; het verhaal blijft zeker hangen en geeft stof te nadenken. Misschien is dat wel zoals het bedoeld is?

 

Op zoek naar antwoorden en de weg…

Afbeeldingsresultaat voor we zijn verdwaald

Helemaal blanco bekijk ik het vrolijk uitziende boek. Ik heb nog geen verhalen van Manon Duintjer gelezen. Er gebeurt namelijk veel op de cover. Een prachtige gekleurde foto van een strand op z’n kop siert de voorkant. Het zet me meteen aan het denken. Zwierige letters en een mandala geven het boek een persoonlijk tintje. Alsof de schrijfster het boek voor jou geschreven heeft. Mijn interesse is gewekt, zeker na het lezen van de tekst op de achterkant.

Het verhaal gaat over Kim en haar vader Edward, die haar en haar moeder verliet om spiritueel geluk te vinden in India. Kim reist jaren later met haar vader naar India om hem beter te begrijpen.
Kim heeft door de kaartjes die haar vader haar vanuit India stuurde en die bol stonden met akelige voorspellingen een hekel gekregen aan alles wat met spiritualiteit te maken heeft. Ze hoopt met deze reis achter de motieven van haar vader te komen en misschien zelfs wat affiniteit te krijgen met het spirituele.

Ik ben, na het lezen van de tekst op de achterkant van het boek, benieuwd of het haar lukt om antwoorden te krijgen op de vele vragen die ze heeft, zoals hoe worden we wie we zijn? En in hoeverre spelen de keuzes die onze ouders maken een rol hierin?

Door de vele flashbacks in het verhaal leren we meer over Kim en haar vader Edward.
Naarmate het verhaal zich verder ontvouwt, wordt steeds duidelijker hoeveel impact de scheiding van haar ouders en de spirituele reis van haar vader op Kim heeft gehad. Bovendien ontwikkelt Kim, door het plotselinge vertrek van haar vader en hun scheiding, een aantal problemen, waarmee ze in haar latere leven aan de slag gaat.

Het verhaal leest vlot en behandelt thema’s als vader-dochterrelatie, liefdesrealties en een (spirituele) zoektocht naar jezelf.

Hoewel ik zelf niet echt iets met spiritualiteit heb, was ik wel benieuwd naar de fascinatie van mensen, en Edward in het bijzonder, naar goeroes. Wat maakt dat men massaal in wijde gewaden en met kralenkettingen dansend en mediterend in een ashram op zoek gaat naar verlichting?

Misschien omdat het deels autobiografisch is, dat het lijkt alsof er een bepaalde afstand is gecreëerd door de schrijfster.
Of komt het door de vele flashbacks? Af en toe moest ik namelijk goed nadenken in welke tijd ik me bevond en dat zorgde ervoor dat ik af en toe uit het verhaal werd gehaald.
Ook al is het boek makkelijk leesbaar en prettig geschreven, het wordt nergens een echte pageturner.

De beschrijving van haar reis naar India is voor mij een verklaring voor de titel “We zijn verdwaald”.
Zijn we dat niet allemaal weleens geweest? Op zoek naar een (uit)weg en antwoorden? Is verdwaald zijn en de weg terugvinden niet een manier om onszelf beter te leren kennen, accepteren en waarderen?